Nederig

Afgelopen week stond ik op een Zweedse camping waar ook een groep Syrische asielzoekers werd opgevangen. Ik heb hun verhalen aangehoord, allemaal schrijnend, je zult je land en familie maar in zo’n akelige oorlogssituatie moeten achterlaten…

Ik en zoonlief waren de enigen op de camping die gewoon bij ze gingen zitten in de gemeenschapsruimte op de camping, de andere campinggasten deden alsof ze niet bestonden… We hebben het gezellig met ze gehad. Iedere avond werd er na zonsondergang (ramadan) gezamenlijk gegeten. Wij hadden dan al lang gegeten maar konden na aandringen niet weigeren om tenminste een dadel mee te eten… Ik ben nog onder de indruk van de gastvrijheid waarmee wij onthaald werden, wij als rijke westerlingen die in vergelijking met hun alles al hebben in het leven…

Ik heb ook meegemaakt hoe de groep uit elkaar ging, er kwam een bus die ze in groepjes naar verschillende nieuwe plekken bracht, een roerend afscheid met veel tranen. Ik ben daar heen gegaan en heb afscheid genomen, kreeg vele handen en werd bedankt… Maar waarvoor werd ik bedankt??? Ik was louter een voorbijganger die een paar gezellige avonden met ze heeft doorgebracht… Zo’n ervaring maakt mij nederig, wat hebben wij het hier goed in Nederland!

Geef een reactie

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd
Verplichte velden zijn gemarkeerd:*

*